علی صدارت- نهمین شب افزایش تجاوزات امریکا، و مردم در حالتِ انتظارِ «چه خواهد شد؟»!

علی صدارت– نهمین شب افزایش تجاوزات امریکا، و مردم در حالتِ انتظارِ «چه خواهد شد؟»!

تاریخ تولید و انتشار: ۲۹ تیر ۱۴۰۵ | 20-07-2026 دوشنبه

❊

مطلب را به شکل صوتی، در👇همین‌جا👇بشنوید:

❊❊❊

❊هفته‌نامه گزارش، بررسی، و ارزیابی رویدادها❊

(دوشنبه‌ها ساعت۲۱ به‌وقت ایران به‌صورت زنده)

❊از تولیدات رسانه‌های “سایتِ علی صدارت: رسانه‌های ملیِ همگانی به مثابه شاخه چهارم دولت”❊

https://alisedarat.com/2026/07/20/15692/

❊قطره‌ای از اقیانوس‌های تلاش‌ها برای برپایی، و پویایی، و پیشبرد مردمسالاری❊

linktr.ee/sedarat

❊❊❊

برای مخاطبان گرامی، یادآوری می‌شود که مطالب منتشر شده در این پست، یک پیام کوتاه فیس‌بوکی نیست که به ۲–۳دقیقه خوانده شود! بلکه مطالب متعددی هستند که طی بیش از یک هفتهٌ گذشته جمع‌آوری شده و قسمتی از آن‌ها به‌طور خلاصه‌شده، در اینجا به شما عزیزان تقدیم می‌گردد.

در ابتدا فایل صوتی جلسه‌های دوشنبه‌ها، ساعت ۹ شب به وقت ایران، گذاشته شده، و

بلافاصله در ذیل آن «خلاصه‌ای مختصر، فرازهایی از محتوی، و مطالب مرتبط» با همین جلسه را می‌یابید، و

بعد از آن، ضبظ شدهٌ برنامه زنده، به صورت صوتی و تصویری، در رسانه‌های مختلف آورده شده، و

در انتها برای هر روز از هفتهٌ گذشته، خبرها و مطالب چندی هم انتخاب شده است.

در نتیجه مطالب تقدیمی در اینجا، یک «هفته‌نامه» است که به یک نشست خوانده نمی‌شود.

از دریافت انتقادات و نظرات شما خوشحال خواهیم شد!

❊❊❊

خلاصه‌ای مختصر، فرازهایی از محتوی، و مطالب مرتبط:

امروز در حالی نهمین شب از افزایش تجاوزات و تنش‌های نظامی علیه ایران را پشت سر می‌گذاریم که سایه سنگین یک پرسشجمعی بر روح و روان جامعه سنگینی می‌کند: «حالا ببینیم چه می‌شود؟» این وضعیتِ «انتظار»، ایران را به مثابه یک زندانیسیاسی در سلول انفرادی قرار داده است؛ فضایی بدون پنجره و تماس، که در آن، زندانی تنها باید منتظر بماند تا ببیند چهسرنوشتی برایش رقم می‌زنند، و مرتب به‌خود می‌گوید «حالا ببینیم چه می‌شود؟». این بلاتکلیفی، نه یک اتفاق ساذه، بلکه یکشکنجه روانی سیستماتیک است که وجدان احساسی–روانی و توان تصمیم‌گیری‌های ما را در عرصه‌های اقتصادی، سیاسی،فرهنگی و اجتماعی فلج کرده است.

جنگ روانی، ابزار اصلی بن‌بست‌آفرینی توسط قدرت‌ها، برای مخدوش کردن، وژدان احساسی–روانی مردم است. بدین ترتیباست که آن‌ها، یک پارادایم مطلوب خود را به افراد (وژدان عمومی فردی) و به جامعه (وژدان عمومی همگانی) تحمیل می‌کنند.

در این میان، گروه‌هایی که خود را نجات‌دهنده معرفی می‌کنند، از پهلوی و شرکا گرفته تا جریان‌های تجزیه‌طلبِ فدرالیستِ«اتنیکی»، همه در واقع قوای نیابتیِ رژیم اسرائیل و امریکا هستند که با تضعیف اعتماد به نفس ملی و با نابود کردنهمبستگی‌های مردمی، جاده‌صاف‌کنِ پروژه‌هایی نظیر «‘حق‘ تعیین سرنوشت» به معنی ’محق‘ بودن برای جدایی از ایران وتجزیه ایران با اسم رمز «فدرالیسم» هستند. دز همین حال این وابستگان پول و اسلحه و تعلیمات و امکانات رسانه‌ای را بهبهانه «دفاع مشروع»، از رژیم اسرائیل و امریکا دریافت می‌کنند. در نهایت خود را گوشتِ دمِ توپ اجنبیان شده‌اند، و در نتیجهوسیلهٌ دست، و یکی از مهمترین عوامل برای تکه پاره کردن ایران شده‌اند. آن‌ها حس ناتوانی خود را به مردم منتقل می‌کنند، وسعی دارند این باور را القا کنند که تنها یک قدرت خارجی می‌تواند ما را نجات دهد، آن هم با جنگ و خون‌ریزی، و با تجاوزهابه حقوق.

با توجه به واقعیت‌های میدانی و محدودیت‌های متجاوزان، علیرغم پروپاگندا و تبلیغات گسترده، گزینه‌های نظامی متجاوزانبا کیفیت و کمیت بیشتر و برای زمان طولانی، با بن‌بست‌های جدی روبروست:

ناتوانی در اشغال سرزمینی: ایران کشوری پهناور با ۹۲ میلیون جمعیت است. تسخیر کل ایران یا حتی بخش‌های کوچکی ازجنوب میهن ما، برای آمریکا از نظر لوجستیکی و انسانی غیرممکن و برای مدت طولانی امتدادناپذیر است. ناتو و و سایراقمار رژیم اسرائیل و امریکا هم چندین بار به‌طور علنی و مشخص و واضح اعلام کرده‌اند که به این جنگ غیرقانونی، ورودنخواهند کرد.

افکار عمومی: طبق گزارش نشریه اکونومیست، در نظرسنجی‌های اخیر، جنگ علیه ایران در میان مردم آمریکا بی‌سابقه‌ترینمیزان عدم محبوبیت را در تاریج این نظرسنجی‌ها دارد.

تجربه تاریخی: همان‌طور که در زمان جنگ عراق، ارتش و مردم ایران اجازه تجزیه ایران را ندادند، امروز نیز ایستادگی ملیمانع اصلی تحقق رویاهای صهیونیسم و شرکای آن‌ها برای تکه‌پاره کردن میهن ما است.

راه حل و راهکار رهایی از این وضعیت بحرانی و خطرناک: «در من، و در زمان من، و بر اساس حقوق» است!

راه حل در واشینگتن و تل‌اویو و… نیست! برای عبور از این بن‌بست نمی‌توان منفعلانه در انتظار برای تغییر وضعیت توسطقدرت‌ها نشست! راه حل در در بازگشت به خویشتن و آگاهی از حقوق و تلاش برای احقاق حقوق است. در این وادی، می‌تواناز حق اطلاع و آگاهی شروع نمود. احقاقِ حقِ اطلاع‌یابی و احقاقِ حقِ اطلاع‌رسانی: اولین گام برای مدیریت بحران، آگاهیاست، مبارزه با سانسور و خودسانسوری و سوءاطلاعات و ضداطلاعات! و در یک کلام تلاش برای پیروزی در جنگ روانیاست.

نکتهُ دیگر باز یافت و تقویت اعتماد به نفس فردی، و اعتماد به نفس ملی است، و باور به توانایی‌های فردی و جمعی و ملی! هر فردی به سهم خود و به نوبهٌ خود! من باید مرتب از خود بپرسم «من الان و در این زمان چه کاری می‌توانم انجام دهم؟» بدین ترتیب ما مردم، با اتحاد حول محور حقوق، و برای کارهای حقوقی، ما ایرانیان می‌توانیم تجربه‌های موفق گذشته خود رادوباره به‌کار ببریم و با افکار عمومی، در بیامیزیم! به این شکل ما مردم می‌توانیم دست و پای قدرت‌های متجاوز را ببندیم وآن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کنیم. با پیوند خوردن به افکار عمومی منطقه و افکار عمومی جهان، ما مردم می‌توانیم اسلحهرا در دست متجاوزان و سرکوبگران بی‌اثر کنیم!

این‌ها همه، باید در زمینه استقلال، و با تلاش برای احقاقِ حقِ استقلال باشد. احقاقِ حقِ استقلال در سطح فردی، احقاقِ حقِاستقلال در سطح ملی!

ما اکنون در یک نقطه تاریخی بسیار حساس هستیم. حیات ملی ما در معرض خطرات فراوان است. اگر بخواهیم از اینمخمصه پیروز خارج شویم، باید سازندگی را جایگزین تخریب، و فعالیت را جایگزین انفعال کنیم. سرنوشت ایران به اینبستگی دارد که ما چقدر به واقعیت واقفیم و چقدر حاضریم به جای انفعال، در خشونت‌زدایی و در این دفاع ملی شرکت کنیم،هر کدام از ما به سهم خود، و به نوبه خود!

راه حل در من است! و در زمان من است! و بر اساس حقوق است!

❊

❊آگاهی‌یابی و آگاهی‌رسانی، حقی از حقوق بشر است❊

حقوق‌مدارتر شدن و تلاش برای حقوق‌مدارتر کردن، از پیش‌نیازهای برپایی و پویایی مردمسالاری در هر جامعه‌ای است. برای این کار، یکی از مهمترین راه‌ها، احقاق حق اطلاع‌یابی، و احقاق حق اطلاع‌رسانی است.

برای انجام این مهم، هر کدام از همگیِ ما، به سهم خود و به نوبهٌ خود، با خودانگیختگی، و با احقاق حق استقلال، و با احقاق حق آزادی، می‌توانیم از استعداد خلاقیت خود بهره بگیریم و در ابتکار راه‌های مختلف، کوشا شویم.

یک راه آسان برای مشارکت در ساختن سرنوشتی خوب و خوب‌تر در اینجا برای شما فراهم شده، و به شما هم پیشنهاد می‌شود:

لینک مطلب در رسانه‌ها و شبکه‌بندی‌های اجتماعی، برای: عضو شدن و دنبال کردن(follow) و مشترک شدن، رای‌دادن، ابراز نظر، پسندیدن(like)، همرسانی(share) کردن، پیاده کردن(download)، به دوستان خود ایمیل کردن، و…، و لطفا ابتکار برای سایر روش‌های انتشار و هم‌رسانی: